تو مرا آنقدر آزردی که خودم کوچ کنم از شهرت...
بکنم دل ز دل چون سنگت...
تو خیالت راحت میروم از قلبت...
میشوم دورترین خاطره در شبهایت...
تو به من میخندی..
باز می آید و میسوزد از این عشق ولی...
برنمیگردم نه...
میروم آنجایی که دلی بهر دلی تب دارد...
عشق زیباست و حرمت دارد تو بمان...
دلت ارزانی هرکس که دلش مثل دلت سردو بی روح شده است...
تو بمان در شهرت..                                                                 سهراب سپهری